Maleisie - kerst in de jungle


Zondag 18 december

We vertrekken vroeg vandaag. Het is barstenskoud, rond het vriespunt, maar we nemen geen jassen mee op vakantie. "Always travel light" is het devies, dus 4 cabinekoffertjes in the plane en een rugzak is alles wat we meenemen. Het moet maar, wassen kunnen we vast wel onderweg. We vliegen naar Singapore. Dat is lang geleden! Hier heb ik van 1 oktober 1981 tot 31 maart 1983 gewoond, het is dus bijna 23 jaar geleden dat ik wegging!

Jelina, mijn voorgangster hier in Japan, haalt ons op, gezellig, en neemt ons mee naar hun fantastische nieuwe huis in een buitenwijk naast de rimboe. jelina
Prachtig! De stad zelf is niet meer te herkennen, zeker niet in het donker...
De temperatuur is heerlijk, graadje of 28. Julie en Pien zijn al gauw weer dikke vriendjes met de kinderen van Joep en Jelina, en ze duiken snel in het zwembad bij het huis, terwijl wij lekker op de veranda van een wijntje genieten...hmmmmm. We eten wat vlakbij, bij de Poloclub waar ze naast pizza (hoe kan het ook anders, voor deze Italofielen) spore gelukkig ook wat lekkers lokaals hebben: lakhsa, een soort pittige noedelsoep met allerlei vis en vlees en nog meer toeters en bellen, heerlijk!

Dan om een uur of 10 snel inchecken in het Swissotel the Stamford. De reis was vermoeiender dan we hadden gedacht, dus we gaan onder de wol....



Maandag 19 december

Kort doch heftig geslapen. Een copieus ontbijtbuffet met van alles, van toast met scrambled eggs tot pittige taugesoep met noedels, vers tropisch fruit etc. etc. wat een verwennerij! We gaan lopend op pad, richting mijn eerste huis aan Cairnhill Circle. cairnhill circle Hier heb ik 9 maanden gewoond, eind 1981 tot medio 1982. Ik herken niet zo heel veel in de buurt. Uiteindelijk wel mijn eigen flatgebouw, Hilltops, gevonden, niet op 107 maar op 105 Cairnhill Circle. Gek, er staat me niet zo heel veel van bij! Flat 107, ach ja, flatnummer 107 is er op elke verdieping; ik heb het gevoel dat ik op de 11e heb gewoond. Foto gemaakt, maar de herinnering is te ver weg...

Daarna op naar 22 Mount Elisabeth. mount elizabeth
Hier woonde ik de 2e 9 maanden. Hier herken ik al veel meer! Woonde ik nu op de 2e of op de 4e verdieping......pfffff ... ik weet het niet meer... Het is voor allebei de flats: wel een beetje vergane glorie, maar na al die jaren staan ze er dus nog steeds! We lopen veel vandaag, de kinders doen erg hun best. Rik heeft ondertussen een cameralens gescoord (uiteraard vast te veel voor betaald).
We lunchen bij een Vietnamees restaurant op Orchard Road, orchard road pitstop mijn Orchard Road met al zijn herinneringen.... Maar wat is de stad veranderd. Ik heb hier rondgetuft op mijn scootertje, zo kon ik overal heen, maar scooters zijn nu uit het straatbeeld verdwenen. De wegen zijn dubbelbreed, het verkeer gigantisch druk, veel auto's met hier en daar een motor. Jammer, ik had ze graag de scooters laten zien, met mensen erop in slippers, shortje, T-shirt en jasje achterstevoren tegen de wind.... Het is bewolkt, regentijd maar wel heerlijk warm en vochtig vind ik.

Rik gaat nog even zwemmen in het hotel met de dames, terwijl ik even bijkom van de emoties. Singapore is wel veranderd hoor!
We gaan 's avonds naar een andere favriete plek van me waar ik vaak te vinden was: Newton Circus Hawker Stalls, newton circes hawkers de eettentjes op het kruispunt vlakbij mijn flat(s). Ook hier is veel veranderd, het is allemaal uiteraard veel gereguleerder, nu overdekt, alle stallen een nummer, maar het principe blijft hetzelfde: hier en daar wat bestellen, en het lekkers komt vanzelf naar je toe. De prijzen vallen nog steeds mee. Terwijl we rondlopen worden we door iedere staleigenaar aangesproken en aangespoord toch vooral bij hem te komen eten. We krijgen wel 20 verschillende menukaarten in de hand, en krijgen zelfs diverse visitekaartjes : We gaan tenslotte maar ergens zitten en genieten met volle teugen. Zelfs mijn zo geliefde poh pia (soort ongebraden loempia) stalletje is er nog! Rik vindt het ook heerlijk, de kinders helaas beduidend minder. De sateh is om te smullen, niet zo'n homp vlees zoals in NL, maar fijne, smakelijke stukjes met een zalige pittige satehsaus. Buikje rond!

We brengen de kinders naar bed in het hotel en gaan dan zelf nog even een drankje halen in de bar op de 72e verdieping. in de top bar Jammer genoeg mogen de kinderen er niet komen, anders hadden we ze even meegenomen. De lift gaat zo snel dat we het in onze oren voelen! Het Stamford blijkt het hoogste hotel van Singapore te zijn. Wisten we niet, maar WAT een uitzicht! We veroveren een plekje bij het raam en kijken uit over de in kerstsfeer verlichte stad, mijmerend bij een lekkere cocktail........



Dinsdag 20 december

We verwennen onszelf weer met een prachtig ontbijt, en besluiten daarna op pad te gaan met Duck tours om een Heritage tour te doen met een soort amfibie voertuig, over land EN over water........ wat een tegenvaller. Voor slechts, zeg, 100 gulden, ben je in een uur uit en thuis en cirkel je 3 keer langs hetzelfde....... Ja, we kregen WEL een flesje water en een kalendertje, en Pien zong een kerstliedje dus kreeg een kwak-fluitje. lion Dikke mik! Maar we doen opgewekt en zeggen tegen de kinders hoe leuk het wel niet was. Wel een mooie foto van de Singa kunnen maken vanaf de zeezijde.

We gaan maar weer eens op pad, wat winkelen en rondkijken. Komen langs het Ngee Ann Shopping Centre, dat kende ik nog niet (net als zo vele shopping centres overigens) en dat blijkt slechts gevuld met winkels van Chanel, Dior etc. Ik was op zoek naar Shanghai Tang, dacht dat dat een Chinees merk was dat de naaisels van Chanel enzo onder eigen label uitbracht, Chinees goedkoop, maar dat was dus een misrekening. Peperduur.
We gaan nog even langs Lucky Plaza, "mijn" shopping centre, maar dat is alleen maar vol electronica, dus we besluiten niet meer te willen shoppen, Malaysia zal veel goedkoper zijn, en strijken neer in een lieflijk restaurant in de open lucht, tussen 2 gebouwen in, in Emerald Green Court. Hier spenderen we een uur of 2-3, met een heerlijk flesje wijn, lekker kletsen met Juul en Pien en eten allerlei heerlijkheden.
We "hoeven" even niets! Dan terug naar het hotel, zwemmen, even rusten en lopen voor het diner naar de boat quay vlak bij het hotel. In feite een soort hawker stall, maar dan langgerekt langs de rivier. Heerlijk zwoel.

Woensdag 21 december

Vandaag nemen we de trein naar Kuala Lumpur, een reis van een uur of 6. We gaan met de trein, dachten prachtige uitzichten en een goed beeld van Malakka te krijgen, maar dat viel wat tegen. 6 uur blijkt dan ook wel wat lang...dat doen we op de terugweg dus maar niet! tempel in KL We komen aan in een heel andere wereld. Beduidend viezer, het riekt er behoorlijk, maar de mensen zijn wel vriendelijk. Met wat hulp vinden we de weg naar ons "middenklasse" Florida hotel, op loopafstand. Ai, wat een buurt! Ik wil niet weten wat een budget hotel inhoudt. Maar goed, de kamers zijn schoon en ze doen hun best, regelen meteen een taxi naar het vliegveld voor morgenochtend vroeg. We frissen ons op en gaan op pad. Het verkeer is razend druk, dus we stappen halverwegen uit de taxi. Kost hier geen flaus, een taxi. Komen terecht in allerlei stinkende straatjes, boeha! Er staan allemaal stalletjes met nep Louis Vuitton tassen en portefeuilles, illegale DVD kopieen, etc., maar we wagen ons er nog niet aan. Dat komt later allemaal wel (of niet).
Een goed restaurantje vinden we niet in deze wijk, en uiteindelijk strijken we maar neer bij een lokale muslim halal tent waar we overigens heerlijk eten. Julie en Pien kijken hun ogen uit als ze een Indier met zijn rechterhand polsdiep in een berg halalrijst zien eten. Mag dat zomaar??????

Donderdag 22 december

Vandaag vliegen we naar Sandakan in het oosten van het eiland Sabah/Borneo, en het is vroeg opstaan: half 5! De juffrouw van de balie die een taxi zou regelen blijkt de verleiding van een 50% nachttoeslag van de taxi niet te kunnen weerstaan en blijkt onze chauffeuse. Nou ja, we gunnen het haar meer dan een onbekende taxichauffeur. Het is namelijk ruim een uur rijden naar het vliegveld. We vliegen dit keer met Air Asia. Da's een nieuwe ervaring: ga maar in de rij staan, waar je ook heen wilt! En wat voor een rij!!!! Foei! Maar: alles gaat redelijk gesmeerd en 3 kwartier later zijn we ingecheckt. Wat wel weer fijn is, is dat ouders met kinderen als eerste het vliegtuig in mogen, hoera!
happy family We worden opgewacht door het busje van het Orang Utan Resort in Sepilok, een minuut of 50 rijden, samen met "je komt ze ook overal tegen" een Nederlands stel. Het (vrij basic doch daardoor juist "echte") resort blijkt een prachtige tuin te hebben, palm kunst met daarin een groot meer. Eromheen en eroverheen lopen houten paden op stelten, leidend naar het Banana Restaurant. Een groot woord, restaurant, maar erg sfeervol! De bloemen en beplanting zijn betoverend, ook al regent het al de hele dag. Om 3 uur kijken we naar het voederen van de orang utans, de mens van het woud, voor 96,4% aan ons verwant. De enige reden om naar het gehucht Sepilok te gaan is namelijk het Orang Utan Rehabilitation Centre, 1 van de 4 centres ter wereld waar ze gewonde of als huisdier gehouden apen opvangen en medisch verzorgen, en begeleiden om weer terug te keren naar de natuur. de utangs Dit centre is 5 minuten lopen van onze slaapplek! Rondom de voederplaats hangen touwen, waarlangs de apen, groot en klein, 1 voor 1 binnenslingeren voor melk en bananen. Dat is alles wat ze hier krijgen, de rest moeten ze zelf in het woud zoeken, dat is ze weer geleerd. Sommige dieren komen jarenlang terug, anderen schijnen nooit meer te komen of komen nog alleen naar de niet voor het publiek toegankelijke voederplaats. Geweldig toch? Ze maken vrolijke capriolen en het is een genot om die beesten te zien. Ze geven geen garantie op het zien van apen, maar vandaag zijn er wel 20! Na een halfuur zijn de meeste apen weg en gaan wij via een soort junglepad terug naar de ingang. Daar kijken we nog naar een tentoonstelling over het apen-rehabilitatie-programma. Helemaal onder de indruk genieten we van het avondeten en gaan met de kippen op stok. Wat een ervaring!

Vrijdag 23 december

Vanochtend kijken we niet naar het voederen, maar gaan we de film over de apen bekijken in het centrum. Daarna snel terug naar ons hotelletje, lunchen, en (samen met datzelfde Nederlandse stel) in een busje op pad naar de Kinabantan River, 3 uur rijden, waarvan 1,5 uur over een vreselijk hobbelige, verharde weg waarbij uiteindelijk je ingewanden in je neus zitten. pien in jungle Maar het is de moeite waard! Bij aankomst een kopje thee en dan in een kleine motorboot op pad, 2 uur lang varen op zoek naar de alleen op Borneo voorkomende neusaap: de Proboscis. We zien veel, vooral ook door de verrekijkers, maar vaak ook met het blote oog: kraanvogels, ijsvogels, sunset langstaart makaken en inderdaad massa's Proboscis apen. Wat een gek smoelwerk! Nou ja, alleen de mannetjes dus. Wat een prachtige kleuren!!! Ik zag nog een krokodil in het water drijven tussen de drijvende waterplanten, maar ik hield maar wijselijk mijn mond, want Julie vond het toch al behoorlijk eng en was erg onrustig. Achteraf bleek de gids hem ook gezien te hebben, maar hij had duidelijk ook geen trek gehad dichterbij te gaan, ik denk dat het te gevaarlijk is een krokodil echt op te zoeken. Meteen na terugkomst gingen we in het donker weer terug over de rammelweg, in het donker ditmaal, maar alles ging goed gelukkig. Ik zou niet graag stil zijn komen juul te staan, het regende ook inmiddels namelijk, en het was behoorlijk verlaten allemaal! We eten nog wat in het Banana restaurantje en gaan helemaal opgewonden naar bed. Wat een dag!

Zaterdag 24 december

Vanmorgen gaan we voor het laatst het voederen van de orang utans bekijken. Er zijn er maar 3 dit keer, en er zijn bussen vol mensen. Wat een drukte, wat een lawaai! Geen wonder dat de apen niet komen! We waren wat aan de late kant, dus blijven nog even als de meesten al weg zijn... apekont toen gebeurde er iets wat we dus de vorige keer hadden gemist: langstaart makaken kwamen op de restanten af, bij bosjes renden ze langs ons heen, sprongen in de struiken, zaten op de reling waarachter we stonden, echt, je kon ze bijna aanraken! Toen de buit op was vertrokken ze weer langs ons heen het woud in, en wij liepen weer via het junglepad terug naar de ingang. makake Maar nu zaten er dus talloze makakenfamilies op het hek langs ons pad, moeders met babies, kleintjes, en de grote boze vader. Die zag er wel wat angstaanjagend uit, maar we hebben fantastische foto's kunnen maken, geweldig! We zijn blij dat we toch nog een keer zijn gegaan vanmorgen! Om 12 uur vertrekken we naar Sandakan met het busje, en laten ons afzetten bij het English Tea House. Volgens het boekje was dat mooi. Nou en of dat mooi was! In een prachtige oud-Engelse setting zaten we onder een soort prieeltje in de tuin, die uitkeek over de baai van Sandakan! Een heerlijke lunch, fantastische bediening, flesje wijn, dit was echt genieten van de eerste orde! Om 4 uur gaan we naar het vliegveld na eerst nog even een chinese tempel te hebben bewonderd, temple en vliegen we naar Kota Kinabalu, de hoofdstad van Sabah. We slapen in het le Meridien, een vijfsterrenhotel, maar ze blijken er 3 nog te moeten verdienen. Er gaat veel mis, en het valt erg tegen. Ook de dagtochten naar het strand regelen van hieruit zijn kostbaar en moeizaam. Hier blijven we dus niet lang, in ieder geval niet de 9 geboekte nachten! We eten buiten bij de haven, aan het water, waar ook weer een soort hawkerstalls staan. De satay is zooo lekker! Julie is echter niet zo lekker dus we maken het niet zo laat.

Zondag 25 december

Vandaag gaan we naar de Sunday market, na een copieus ontbijtbuffet. Ik heb een beetje culture shock over het hotel, zo clean, zo europees en koud. Letterlijk, de airco staat op polaire temperaturen... We lopen op de markt, het is warm, drukkend, veel mensen, en Julie wordt niet lekker. Ze gaat even zitten. Als ik voorstel om even ergens wat te gaan drinken valt ze in mijn armen flauw. Nou toch! We strompelen naar een tentje, ze zakt nogmaals door de knieen, maar uiteindelijk gaat alles goed. Combinatie van zwaar ontbijt, itte, veel mensen, zuurstoftekort? Na een blikje cola is ze alweer een heel ander mens en ze wil nog wel de markt over. We kopen kadootjes voor de klas, dat hoort zo in Japan. Ik scoor nog een "echte" Louis Vuitton tas en portefeuille voor 17 euro samen. Waarschijnlijk nog te duur : We gaan snel terug naar het hotel, Julie rust wat en dan gaan we even bij het zwembad zitten op de 2e etage. De kinders zwemmen en ontmoeten Nederlandse meisjes in het water, en met die familie gaan we dan 's avonds in de haven ook wat drinken. Nederlanders die al 4 jaar in Serawak wonen, en die ons goede tips geven voor als we uit het Meridien weg willen.

Maandag 26 december

We doen het vandaag rustig aan. We zwemmen wat, winkelen in een shopping centre, en maken plannen om het hotel te verlaten. Kijken of het lukt, want de meeste dingen zijn volgeboekt. Het is noodweer buiten, dus we eten maar in het hotel. Ook dat valt wat tegen, ik krijg zelfs niet eens mijn hoofdgerecht.... Juul is nog niet heel erg lekker, dus we gaan allemaal lekker vroeg naar bed.

Dinsdag 27 december

We beginnen de dag met het plegen van enige telefoontjes. We hebben namelijk besloten ons reisplan helemaal om te gooien en niet 2 januari naar Kuala Lumpur terug te vliegen maar de 6e rechtstreeks naar Singapore te gaan. Van daaruit vliegen we dan naar huis. Sabah is gewoon TE leuk. Voor de tickets moeten we naar het MAS kantoor. In de taxi wachten de kinderen en ik ruim een uur! Dat valt wat tegen, maar het lukt wel allemaal! Ondertussen is het begonnen te regenen, dus we zitten in ieder geval droog... Julie wordt ondertussen weer wat zieker, ze heeft koorts en heeft het heel koud. Door de regen is het sowieso wat frisser. We eten en drinken wat terwijl het plenst! Om 3.15 nemen we de boot naar het Gayama Resort, een resort met allemaal huisjes op palen in de zee, gayana gelegen aan een prachtige baai. Enig! Het is wel wat vergane glorie, en daardoor ook niet zo gek duur eigenlijk. Gelukkig is het inmiddels een beetje droog. Tja, je weet het nooit, regentijd: veel regen, vochtig, maar heerlijke temperatuur! We rusten wat uit in onze ruime kamer, en besluiten een heerlijk flesje wijn te nuttigen op ons terrasje boven de zee. Julie doet ondertussen een lekker slaapje, ze is erg warm. juulrik Daarna gaan we eten in 1 van de hutjes op stelten. We hebben een heerlijk diner bij jazzy kerstmuziek maar houden het kort, zodat Julie niet alleen in het huisje hoeft te liggen. Met de kippen op stok allemaal!

Woensdag 28 december

Vanmorgen schijnt de zon! Het is straaaaaalend weer! Julie is weer koortsvrij en lijkt beter, maar heeft wel diarrhee. We ontbijten met uitzicht op de baai, een Maleisisch warm ontbijt met noedels, rijst en groente, maar er is ook toast (Julie) en fruit. Lekker. Dan nemen we om 11 uur de pendelboot naar Hornbill beach, aan de andere kant van het baaitje, onderdeel van het Maleisische Natuurreservaat. juul Totaal verlaten strandje met daarachter de originele rimboe. Er staan wat oude ligstoelen en campingtafels, dat wel, en je kunt er ligmatten en snorkels etc. huren. Verder is er niks anders dan de rust, de zee, de prachtige tropische visjes (alhoewel niet zo veel) en de stralende zon. Hier brengen we 2 heerlijke uurtjes door, tot de pendelboot ons weer terugbrengt. juul We kunnen altijd van 4 tot 6 nog een keer erheen. Maar dat gebeurt niet, we zijn moe en doen, na een salade en soepje, een lekker middagdutje. We missen de boot van 4 uur, Rik blijkt ook niet helemaal lekker en heeft diarrhee. Dan ga ik met de kinderen even zwemmen in het natuurbadje aan het eind van de hutjes, gewoon een stuk van de baai met gaas eromheen fishfeed tegen grofvuil en grote vissen. Heerlijk water! We snorkelen wat en zien wederom een heleboel visjes. Er is een hele groep chinezen, die oud brood hebben gekocht, dus er zijn wel honderd vissen om ons heen. Wij mogen ook wat voeren, en ze eten uit je hand!! De meest prachtige visjes. Rik en Julie zwemmen even niet :. Dan blijkt het maar goed te zijn dat we de boot hebben gemist, want die zou ons rond 6 uur weer hebben opgepikt. Maar... om half 6 begint het te regenen en in no time stortregent en onweert het. Het komt met bakken naar beneden. Dilemma: hoe komen we nu aan ons diner ....... Gelukkig hebben we de noodregenponcho's nog, en kunnen we op een momentje van iets-minder- regen naar het restaurantje ontsnappen.

Donderdag 29 december

En het is weer stralend weer vanmorgen! We worden echt verwend! Om 9 uur pakken we weer het bootje naar het Hornbill strandje en blijven er tot 11 uur. Het wordt te warm, en dat is vragen om verbranden hier. We krijgen ook last van bulten en jeuk hier en daar, dus waarschijnlijk zijn hier zandvlooien of geniepige muskieten. Na de lunch doen we een jungle walk, een stukje van de 3 km trail aan de achterkant van het eiland. Het begint bij een prachtig huis dat niet eens afgebouwd is en nu geheel verwaarloosd in verval raakt, wat ontzettend zonde! pien Daarna is het een en al bergopwaarts, en niet zo misselijk ook! Ik ben buiten adem en drijfnat, in no time! Rik lacht me uit (en terecht deze keer) en de kinders gaan als springbokjes omhoog. We moeten Pien zelfs tegenhouden dat ze niet te ver voorop komt, je weet maar nooit wat er hier rondslingert tenslotte! De 2 uitzichtpunten hebben we helaas niet kunnen ontdekken, dichtgegroeid, dus uiteindelijk vinden we het welletjes en keren we weer terug. We doen verder heerlijk rustig aan v andaag, en zwemmen nog wat in het natuurbadje in de baai en voeren de visjes. En wederom komt het 's avonds in bakken naar beneden!

Vrijdag 30 december

Lekker uitgerust pakken we vanmorgen vroeg de ferry terug naar Kota Kinabalu. Het wordt een lange dag vandaag: naar Park Kinabalu, 2 uur rijden, bagage droppen bij onze kamer, en door naar Poring, nog eens 3 kwartier. Rik onderhandelt vakkundig met een taxichauffeur, de bussen zijn al 2 uur weg, die haalden we sowieso niet. Die doen er ook 3,5 uur over overigens, naar Park Kinabalu. Brrr. Onderweg is het prachtig, het binnenland is zoooo mooi met zo vreselijk veel kleuren groen, veel prachtige gebouwen in aanbouw, maar ook veel armoedige paalhuisjes en pietepeuterige winkeltjes en marktjes. Goed dat de kinderen dat ook maar weer even zien! We gaan de bergen in, het park ligt op 1500 meter, aan de voet van Mount Kinabalu, de hoogste berg hier in Zuidoost Azie met ruim 4000 meter hoogte. We gaan hem even niet beklimmen, thank you. Julie kan voorin zitten, maar Pien wordt wagenziek. Ach toch. Op tijd heeft ze alles netjes in een plastic zakje gedaan, de held! We stoppen even, maar moeten dan toch weer verder. Ze heeft gelukkig weer kleur. Ondertussen begint het steeds harder te regenen en wordt de buitentemperatuur volgens mij kouder. We rijden soms door wolkjes... Om 11.15 uur komen we aan in het Park Kinabalu, registreren ons en zetten de bagage weg. Koffie drinken en op naar Poring, waar de Hot Springs zijn, aangelegd door de Japanners in WO II. Een behoorlijke toeristische attractie, met vele baden, van kokend heet tot koud. Gelukkig is het hier een stuk warmer weer, en begint later zelfs de zon weer te schijnen! Gelukkig maar! We geven de taxichauffeur lunchgeld, en doen zelf ook eerst maar eens een hapje,en daarna gaan we de befaamde Canopy Walk doen, canopywalk een wandeling van 157 meter in een soort vangnetachtige constructie op 40 meter hoogte. Door de boomtoppen dus, net als de apen. Om er te komen moest je echter wel een steil trekkinkje omhoog maken... uhm, een stuk of 250 treden en nog meer steile en minder steile paadjes, en tenslotte nog 3 trappen. Hoera, moeders was weer drijfnat en had al spierpijn van gisteren, het ging dus van geen meter, dus mijn besluit staat vast: ik moet iets aan sport gaan doen : Pien en Juul HUPPELDEN verdorie zowat naar boven. ella Foei! De walkway bleek erg wiebelig en vooral smal en heeeeeel erg hoog. Ik was niet bang, maar wel wat bezorgd, zullen we maar denken. Jemig, wat eng! De kinders gingen manhaftig mee met Rik, dus ik er maar achteraan, en vooral lachen naar de kinderen : En daarna weer de hele klim naar beneden... De kinders doen gauw hun zwemkleding aan en duiken nog even in een koud zwembadje om af te koelen, en Rik verbrandt bijna zijn voet onder de originele bron, die dus kokend heet blijkt. De taxichauffeur (bang dat we hem zonder te betalen gesmeerd waren?) kwam ons al tegemoet, en we gingen weer terug naar Park Kinabalu, naar ons huisje. Mens, wat was het daar kaal en koud. In verhouding erg duur voor wat we aantroffen: er hing een sterke brandlucht van de open haard, de badkamer was lamentabel, de keuken leeg, het meubilair kapot. Voor het eerst voelden we ons wat genept, maar ach, het is maar voor 1 nachtje. Rik haalt wijn, fris en snacks bij het winkeltje, bestellen nog wat haardhout, en brengen een avondje door hangend bij de TV, met een dikke open haard aan. Die brandlucht was nu te begrijpen! Het was weer een zeer interessante dag!

Zaterdag 31 december

Vannacht was het behoorlijk koud, we hebben matigjes geslapen allemaal. Het is kil in het huisje, en al onze kleren voelen klam aan. Ook de matras, gets. We doen rustig aan, ontbijten, dumpen de bagage beneden bij de ingang van het park en gaan een uurtje op een jungle trek met gids. Langzaam tempo, met interessante weetjes. Spierpijnnnnnn! Daarna is er een rondleiding door de botanische tuin, maar dat valt wat tegen. We zijn moe van het vele lopen! rasaria Al die 1300 soorten orchidee mogen er dan wel zijn, maar kleurrijke soorten zien we niet. Wel de kleinste orchidee ter wereld. Minuscuul... Om 2 uur nog een filmpje over de berg Kinabalu en dan regelen we weer vervoer naar onze volgende en laatste stek: het Shangri La's Rasa Ria Resort, een half uur boven Kota Kinabalu, aan het strand, 1,5 uur rijden. Het blijkt een prachtig relaxed 5 sterren resort, waar de muziek begint te spelen als je incheckt. We frissen ons op, en gaan naar het oudjaarsdiner in de warme buitenlucht, gevolgd door een spetterend feest met band op het strand. We genieten enorm, dansen ons suf op blote voeten in het zand, en de band is niet slecht! pien Pien rent vooral met balletsprongen door het zand, erg grappig. Julie doet erg haar best om te leren dansen, en we hebben veel plezier. Totaal onvoorbereid wordt er (op mijn horloge) om 10 voor 12 opeens snel afgeteld naar 2006, maar dat mocht de pret niet drukken. Een mooi groot kampvuur op het strand, een mooi brandend 2006 ding ernaast. Geen vuurwerk. Om half 1 brengen we de kinderen naar bed en gaan wij nog even tot 2 uur de bloemetjes buitenzetten! Een knallend eind van een zeer bewogen en emotioneel jaar.

Zondag 1 januari

We staan laat op, en eten een heerlijk ontbijtje van het buffet. Was er nu echt vanmorgen om 7 uur een wake up call of was het maar een nare droom? Nou ja, we zijn eigenlijk redelijk fit, en brengen de rest van de dag door in het zwembad, op een matje op de grond en later in de lekkere stoelen. Waren we even vergeten, je moet hier natuurlijk 's morgens vroeg stoeltje veroveren door je handdoek eroverheen te leggen! Gelukkig vinden we om een uur of 3 wel wat lege ligstoelen. juul Er cirkelt continu personeel rond om bestellingen op te nemen, Pien heeft een vriendinnetje ontdekt, en Juul speelt op haar computertje. Het waren toch echt zandvlooien o p het strandje in Gayama, Rik en ik zitten onder de jeukende bulten op benen en rug, het lijkt net een maanlandschap, maar gelukkig (?) lopen er meer mensen zo rond : Julie en Pien hebben nauwelijks op het zand gezeten dus die hebben gelukkig niks. Het is echt een kwestie van eraf blijven anders gaan ze nog meer jeuken. Of zou het die oude matras in Park Kinabalu zijn geweest? We laten onze moegedanste en zeg maar "gezandstraalde" voetjes eens lekker verwennen met een halfuurtje voetreflex massage, op het strand, en Julie en Pien mogen wat kralen in het haar. We eten in het Indiase restaurant brengen de kinders om een uur of 10 (weer te laat) naar bed en gaan nog even in de bar-met-band een drankje drinken. Een heerlijk relaxte dag. 's Avonds regent het.

Maandag 2 januari

We zijn weer te laat opgestaan voor de ligstoelen, maar ditmaal hebben we om een uur of 1 geluk. We lezen wat, luisteren wat naar muziek, ik doe een rondje bij de wasmachine en droger, en 's middags gaan de dametjes naar de Kids Club. Het begint weer te regenen in de loop van de middag, maar dat drukt de pret allerminst hoor, als je maar ergens onder een afdak zit is het nog altijd heerlijk warm. We brengen de kinderen bijtijds naar bed. Wij lezen nog lekker wat en maken het ook niet al te laat!

Woensdag 4 januari

Gisteren en vandaag heerlijk geluierd. Het eten is fantastisch, er zijn zoveel restaurantjes in dit resort dat je nooit hetzelfde hoeft te eten. Maar na een laat en (te) groot ontbijt lunchen we meestal niet, of we eten wat satay bij het zwembad. Er lopen hier namelijk continu mannetjes rond met walkie talkies, je hangt een vlaggetje op of zwaait even en dan komen ze aangerend, nemen je bestelling op en die geven ze dan per walkie talkie door naar de keuken. In no time komt er dan iemand aan met je bestelling, van drankjes tot copieuze maaltijd. Aan het eind van de middag komen ze ook langs met gratis fruitspiesjes, of koude handdoekjes. Rond een uur of half 7 is er een soort ceremonietje waarbij ze na een dansje met fakkel, de tuinfakkels aansteken bij de buitenbar aan het strand. Daar word je overigens wel opgevroten door de muskieten. We zien prachtige zonsondergangen, met alle mogelijke kleuren rood, oranje, blauw, paars. Prachtig! sunset We aten gisteren in een Indiaas restaurant, en vandaag een uitgebreid buffet, met werkelijk van alles exotisch wat je je maar kunt indenken. We nemen overal maar een heel klein beetje van, zodat we alles kunnen proeven. Zo langzamerhand hebben we het namelijk wel een beetje gehad met al dat eten. Er is zo'n overvloed dat het wat gaat tegenstaan, we zitten gewoon VOL. Na het eten gaan we lekker in een openlucht lounge zitten waar een aardige band speelt, dezelfde van Oud en Nieuw op het strand. Lang niet slecht! En tja, als ze dan rock n'roll spelen zijn we verloren... dus gisteravond gingen we weer lekker aan de slag. En toen kwam er een jong Australisch meisje naar ons toe om te vragen of wij "die lui van Oud en Nieuw waren die zo vreselijk goed hebben gedanst, en zo fijn met het hele gezin, en die nog zo verliefd leken en zo willen wij ook zijn over 15 jaar". En ze ging maar door, terwijl wij een beetje met onze mond vol tanden stonden : Haar Amerikaanse vriendin kwam er ook nog een schepje bovenop doen en haar kersverse manlief moest er ook bijkomen, we moesten bij ze komen zitten en wat van ze drinken en wat was ons geheim, hahaha, het was vreselijk leuk, maar jemig, weten wij veel? We hebben dus de hele avond zitten grijnzen, dat begrijp je. Ook vanavond gaan we nog even naar de lounge en de kinderen mogen opblijven en meedansen. We gaan uiteraard weer te laat naar bed en gooien nog even snel onze spullen in de tassen terwijl de kids al indutten, morgen vertrekken we vroeg!

Donderdag 5 januari

Vandaag om half 7 op, schrik! Snel aankleden en de laatste dingen inpakken en dan s nel ontbijten en naar het vliegveld. Uur rijden, het is ochtendspits. Gelukkig zijn we nog wel zo bijdehand om een plastic zak mee te nemen, want ditmaal moet Julie o vergeven, ook weer netjes in een zakje, terwijl ze toch voorin zat. Ocharm, ze zag helemaal groen! Maar ja, misschien waren 2 borden witte bonen in tomatensaus ook wat zwaar als ontbijt... Verder gaat alles van een leien dakje, we reizen nog steeds met alleen maar handbagage. We slapen bij in het vliegtuig en landen om 11 uur in Singapore. We hebben dus nog de hele dag! We duiken maar weer wat winkelcentra in, wat kun je anders doen in Singapore. De bagage hebben we in een kluis op de luchthaven achtergelaten, dus we hebben maar 1 rugzak te dragen, heerlijk makkelijk. We laten ons afzetten in Chinatown, het Chinese deel van Singapore, en daar winkelen we wat over de veel te toeristische openluchtmarkt. Veel stalletjes verkopen hetzelfde, voor dezelfde prijs. Afdingen was er nauwelijks bij, hoezo prijsafspraken??? Rik heeft nog een mooie lens voor de camera kunnen scoren, en kunnen afdingen tot 2/3 van de prijs. Dat heeft wel heel veel moeite gekost, maar meer ging er echt niet af. Die lens hadden we natuurlijk in Maleisie moeten kopen, maar ja... We gaan nog even terug naar Orchard Road, winkelen wat, maar ik vind qua kleding niets dat ook maar enigszins aan mijn smaak voldoet. Ik herinner me mijn vruchteloze zoektochten van 25 jaar geleden weer, en geef het maar op. Verder hebben we ook niets nodig, en dat maakt het shoppen dan al een stuk minder interessant. Het begint weer te regenen, en ditmaal is het een echte onvervalste tropische stortbui, dus we strijken maar weer heerlijk neer in Emerald Green Court en vermaken ons een paar uur met een soepje en wat satay en een drankje en memoreren onze fantastische vakantie. Ook in zo'n bui is het nog gewoon lekker weer, graadje of 25. Om een uur of 10 's avonds nemen we de taxi terug naar de luchthaven en om 1 uur vliegen we terug naar Japan. We slapen de hele nacht, en we landen om vrijdagochtend om 8 uur in Fukuoka. We zijn weer thuis!