Na deze bijzondere ontmoeting zijn we helemaal hyper. We gaan dan ook vol energie meteen door naar de volgende wandeling, die van de Higashiyama, de oostelijke berg. Het is een flinke wandeling erheen, maar dat geeft niet. We zijn vol van de maiko.

De Higashiyama is behoorlijk toeristisch helaas. We lopen door kleine straatjes vol mensen en tenslotte komen we aan in de buurt van de Sannenzaka, een autoloze straat betegeld met kinderkopjes, vol souvenirwinkels en veel toeristen. Jammer. Het is een designated national historical preservation area, en als het rustig is ('s ochtends vroeg of 's avonds laat) lijkt het of de tijd een eeuw stil heeft gestaan: de winkeltjes zijn klein en veel is van hout, de bouwstijl van toen. Daar is nu niet zoveel van te merken helaas. We gaan weer een aantal trappen op en komen aan bij de beroemde Kiyomizu-dera tempel, wederom een UNESCO World Heritage Site, met zijn terras dat over een afgrond hangt. Dat stuk wordt gestut door een veelgefotografeerde houten constructie van enkele verdiepingen. Kiyomizu betekent "puur water". Prachtige vergezichten over de stad, maar op de foto komt dat niet zo uit. We kunnen zo snel de bus of metro niet vinden en lopen via Gion het hele eind weer terug naar het hotel. Onderweg eten we snel wat en we gaan helemaal versleten, heel vroeg naar bed ....

Donderdag 26 oktober

Vandaag gaan we weer met Antoinette op pad. Met de trein, op naar de 10.000 torii, rode poorten bij het Fushimi heiligdom. In een prachtig park staan dus ontelbare rode poorten. Ieder nieuw bedrijf in Japan hoort zo'n poort te kopen, of hij nu groot of klein is. De grote zijn voor ongeveer 200.000 euro voor de duur van 20 jaar te koop. Da's een slok geld. Bijzonder dat we zagen dat zo'n torii juist nieuw neergezet werd! Dat zie je niet veel! Voor de kleinere bedrijfjes zijn er kleine poortjes te koop vanaf 8 euro. Die worden dan daar bij eenvan de vele kleine tempeltjes neergezet. Antoinette kreeg van ons een torii voor haar bedrijfje, waar ijverig de oprichtingsdatum en naam opgezet werd, evenals een wens. Die hebben we plechtig met kaarsjes branden bij plot no. 64 neergezet dat voelde goed. Leuk om dat te doen! Daarna liepen we onder vele poorten door over het terrein, en zagen we ook het "poortenkerkhof", daar hing rij na rij oude poortjes :-))

Na de torii gingen we terug naar de stad, naar Sanjusangen-do, de plek met de 1001 buddha's: 1000 kleintjes en 1 grote. Het werkt bijna hallucinerend, lange rijen bijna identieke beelden van Kannon, de godin van de genade. Een fantastisch gezicht. Het gebouw stamt uit 1164 en is het langste houten gebouw ter wereld. de naam komt van de 33 (sanjusan) ruimten tussen de zuilen van het gebouw. Kaarsjes, wierook, een serene sfeer en een ademloos zicht op al die buddha's, prachtig. Helaas mogen we geen foto's nemen... dus maar een foto van een ansichtkaart gemaakt.

We kopen nog wat dingetjes voor "good luck", en uit een graaibak met soort bedeltjes van 7 verschillende miniatuur godheden hoop ik die van Ebisujin te graaien, voor in Rik's portemonnaie. Hij brengt geluk bij reizen en visvangst. Mooier kan het niet. En laat ik die nu net pakken!

Tenslotte drinken we nog een kopje echte matcha (opgeklopte Japanse theepoeder) in een winkel van (volgens ons) ex-geiko, en dan gaan we eind van de middag snel richting ons hotel de ingepakte koffers halen en naar de Shinkansen sneltrein om weer naar huis te gaan!

Zittend op de bank met de kinderen en Rik dicht om me heen in een kaarsverlichte kamer was het goed napraten!