Eindelijk komt het er dan van, ik ga naar Kyoto!!! Ik had nooit gedacht dat ik daar eerst zonder Rik en de meiskes naartoe zou gaan, maar het is toch zo. Samen met Sjoukje, de echtgenote van Rik's nieuwe collega Arjen, hier op vakantie/huizenjacht. Gezellig, want het klikt leuk. En om het helemaal raar te maken ontmoeten we in Kyoto ons beider lerares Japans, Antoinette, uit Nederland. Het moet niet gekker worden!

We vertrekken gelukkig op een fatsoenlijk tijdstip zodat ik Julie en Pien nog kan helpen er tip-top Hollands uit te zien in hun Nederlandse klederdracht: het is vandaag United Nations Day op school. De kinderen dragen dan zoveel mogelijk hun nationale kleding. Pien en Juul zien er prachtig uit in de door Sjoukje ooit gemaakte Volendammer en Staphorster klederdracht, met klompen en al. Rik zorgt deze 3 dagen voor de meiskes en die zullen hem wel bezig houden vrees ik...

Arjen en Sjoukje komen me om kwart voor 8 halen zodat we de trein van half 9 hebben. Arjen blijkt zich al aardig thuis te voelen in Fukuoka, want hij scheurt lekker de kruispunten over terwijl wij onszelf overeind proberen te hijsen. Sjoukje heeft nog nooit in een Shinkansen (kogeltrein) gezeten, en is verbijsterd hoe hard hij rijdt: iets van 350 km per uur! Je ziet buiten dan ook inderdaad niet veel meer. Met een paar tussenstops komen we na 2 uur en 45 minuten kletsen al aan in Kyoto, terwijl dat toch echt 750 km verderop ligt. Op naar het hotel, vlakbij het station. Allemachtig, wat een groot station..... na enige omzwervingen belanden we dan toch in ons hotel en taraaa, daar staat Antoinette ons al op te wachten! We dumpen onze koffertjes en gaan op pad naar het Nishijin Textile Centre, vol kimonospulletjes, stoffen en toeristische (mooie) prullaria, en zowaar een kleine modeshow. Het is er erg druk, en vooral vol met Chinezen, en dan merk je toch meteen het cultuurverschil met Japanners: er werd druk geduwd en getrokken (iemand werd zelfs een paar treden van de trap afgeduwd), alleen maar om een zo goed mogelijke foto te maken. We kopen tenslotte wat stofjes en tasjes bij de store-next-door, die uiteraard goedkoper blijkt te zijn.

Daarna op pad naar de Ori Nasukan, een ouderwetse kimonostoffen- en obi-makerij. Een obi is zo'n brede band van ong. 30 cm die je om je kimono moet binden. We bekijken een kleine tentoonstelling van prachtige, peperdure kimono's die ze gebruikt hebben voor Noh-theatervoorstellingen en andere maaksels, die soms net zoveel kosten als een kleine auto (...) en tenslotte mogen we even in de obi makerij zelf gluren. In een bedompte zolderkamer staat de ene naast de andere weefmachine, met mensen die diep voorovergebogen de hele dag draadjes heen en weer schoepen. Een waar monnikenwerk, waarbij ze soms maar 10 cm per dag produceren. Ja, dan begrijp je zo'n prijs ook wel natuurlijk. Prachtig! Jammer genoeg mogen we geen foto's maken, de sfeer is heel bijzonder en moeilijk te omschrijven.

We krijgen nog een kopje thee na, maar dat blijkt geen Japanse groene thee te zijn, maar een soort verbrande haverthee en het eerstvolgende uur lopen we met de smaak van asbak in onze mond. Gets!  

Een demonstratie aan het weefgetouw in Nishijin Textile Centre. Op die bedompte zolder was het allemaal veel krapper, bedompter, donkerder en lawaaiiger.

De modeshow in Nishijin.

Na de obi weverij hebben we er wel zin in hoor, hier komen we tenslotte voor: geisha!

In Kyoto heten die dan geiko, en de leerlingen heten maiko, en hebben een gezicht met witte schminck. We gaan dus op pad naar Gion. Wie het boek "Dagboek van een geisha" heeft gelezen, weet dat dit samen met Pontocho de bekendste geishawijk van Kyoto is. 's Avonds werken de geiko's an maiko's in theehuizen (okiya's) om gasten te onderhouden en vaak ook om zoveel mogelijk drank te slijten. Het theehuis betaalt de dames per uur, ook al blijven ze soms maar 5 minuten. Taxi's rijden af en aan, toeristen lopen met de camera's in de aanslag, wij ook. Erg toch eigenlijk, maar ja, je zal maar net een werkende geiko of maiko tegenkomen! En verduld, we hebben geluk. Blijf hangen bij een wachtende taxi en bingo. Daar kwam mevrouw. Ook wit opgemaakt, want het is iets officieels. Ze zijn niet blij met dat gefotografeer, en ik kan me dat ook wel voorstellen. Ik neem ook aan dat niet iedere fotograaf even netjes is (geweest) dus mevrouw de geiko die toevallig erg goed op mijn foto staat, kijkt niet erg vriendelijk. Een kwartiertje later kwam ze alweer naar buiten. Een andere geiko liep wat rond en liet zich redelijk gewillig fotograferen. Nadere studie leert dat ze redelijk ver voorbij de versheidsdatum is, en eigenlijk denken we dat ze wellicht gewoon een nepperd is. Je kunt je hier immers als maiko laten schmincken en dan de straat op :-) of het is een mama-san, de eigenaresse van een theehuis. We twijfelen....

Links de echte geiko, met witgemaakt gezicht voor een officiele gelegenheid

rechts de wellicht nep-geiko, ik twijfel...

Tevreden gaan we op pad naar geisha gebied nummer 2, Pontocho, een klein straatje vlakbij de rivier. 's Zomers openen alle theehuizen hun terrassen aan de achterkant, met uitzicht over de rivier, maar nu zijn die terrassen helaas allemaal gesloten. Het straatje zelf is heel smal, met veel verrassende entreetjes en doorkijkjes naar waarschijnlijk prachtige theehuizen. Daar kom je niet zomaar in, alleen op invitatie. Jammer. We eten een hapje in een klein restaurantje met uiterst chagrijnige baas die de dienstertjes afbekt. Tijd is geld... Als we om half 10 als laatste weggaan wordt de deur meteen achter ons vergrendeld :-) Het ziet er inmiddels wat stillig uit. De onbereikbare okiya's (theehuizen), gesloten restaurantjes. Wel veel wandelaars en zo nu en dan te oude heren die luidruchtig een theehuis binnengaan. Wat te doen? We lopen nog wat rond in Gion en besluiten tenslotte maar eens lekker naar een karaoke bar te gaan om te zingen. Gezellig! En wel zo gezellig dat we na een uur nog maar eens bijboeken en tenslotte om half 2 pas naar het hotel taxien. Wat een heerlijke dag! 

Vandaag gaan we alleen op stap, Sjoukje en ik. We beginnen maar weer bij het Tourist Office, wat we na veel zoeken eindelijk vinden. En wie zat daar uitgebreid te emailen: Antoinette :-)) Nou moe! We besluiten om 2 wandelroutes achter elkaar te doen, het Philosophers' Path langs de rivier en het Higashiyama Path (Eastern Hill), nemen de metro en lopen naar de Ginkakuji temple (Silver Pavillion), een UNESCO World Heritage Site uit 1489. Er zit geen gram zilver in, maar het ziet er erg mooi uit als het glinstert in de zon. In de tuin zie je prachtige kunstwerken van zand op de grond, die de maan en de zee van zilverzand voorstellen, wat vooral in het maanlicht mooi schijnt te zijn. Erg kunstig. Het stikt er van de klassen met kleine kinderen, allemaal met herkenbare gekleurde petjes op en we trekken weer veel bekijks. Geinig: als er eenmaal eentje "Haro" durft te zeggen, dan blijf je aan de gang :-)

Hier de Ginkakuji en het prachtig bewerkte zand

We lopen langzaam het Philosophers' Path af langs een riviertje. Vredig, rustig, in een stralend zonnetje. Onderweg zien we wat winkeltjes waar ik uiteindelijk een prachtige theekom kan scoren voor mijn verzameling. We komen langs talloze tempels maar bezoeken ze niet allemaal. We maken wel mooie foto's van doorkijkjes. Tenslotte komen we aan bij de Nanzen-ji Temple, een groot complex met veel subtempels en prachtige tuinen in heuvelachtig gebied. We lopen ons een rotje op de trappen, tot ik opeens roep: "Maiko op 2 uur" en de spurt neem. Sjouk dacht: "wie z'n moeder?", maar komt toch achter me aan. En owowow, hoeveel mazzel kun je hebben, daar stonden 3 ovenverse maiko te oefenen om op hun hoge koppori-muiltjes met enige klasse de trap af te komen, aan het handje van hun leraar. Hij maakte zelf ook veel foto's in allerlei posities, dus wij, domme toeristen, kregen ruim de tijd om dat ook te doen. Wat waren ze nog jong, wat waren ze mooi, en die kimono's.........in 1 woord fantastisch. We kunnen er niet genoeg van krijgen!

De 3 maiko. Het is erg wennen om op die koppori te kunnen lopen, zeker de trap af, dus dat moest geoefend worden. Bij maiko hangt de obi los naar beneden in plaats van in een mooie strik. Kijk ook naar de nek, met de voor maiko zo specifieke manier van schmincken. Wordt als heel zinnelijk beschouwd.
VERVOLG