Welkom bij Ellarik
9-feb-08
Toe maar, weer Vakantie! Een lang weekend Saporro, want het Sneeuwfestival is daar. Het was dus buiten koud. Gelukkig is in Japan aan alles gedacht: 1) de hotelkamer was zo warm dat onderkoeling de eerste uren buiten onmogelijk was, 2) de English Speaking vrijwilligers duwen toeristen ongevraagd handwarmertjes toe, 3) een warmte kanon blaast over straat (climate change conferentie wordt straks na de G7 top in Hokkaido gehouden, dus nu kan 't nog), 4) in de ijsbar wordt champagne en rum cacao uitgeschonen. Het was dus wel uit te houden. Ijs- en sneeuwsculpturen waren fantastisch, wat een werk voor een weekje tentoonstelling. Verder gelanglaufd, snowscootered, geskied, ge-ijspretparkt, en zware tapas nacht zonder kinderen. Voor de fotoos klik je door naar http://gallery.mac.com/vanwestendorp#gallery. De tekst en uitleg is
hier te vinden. En hoe was het eten? Specialiteit de Saporro: Snow crab / King crab (onbeperkt eten + bier) en Djengis Kan (Hokkaido lam op de tafel grill). Lekker.
20-dec-07
Vakantie! Het werd Nieuw Zeeland, want anders werd het te ingewikkeld. Geweldig land, en, de eerste de beste supermarkt verkoopt Brinta ! De Saroma was er jammergenoeg niet, maar we zijn nog wel vaak de Snyworst tegengekomen. Een uitgebreid verslag in 4 delen:
Niew Zeeland 1
Niew Zeeland 2
Niew Zeeland 3
Niew Zeeland 4
Voor de werkelijk geinteresseerde diehard, 300+ fotoos zijn te vinden op http:// gallery.mac.com/vanwestendorp#100037
24-oct-07
Op 24 october was het weer United Nations day op school. Dat betekent dat iedereen in zijn/haar nationale kledij (klederdracht in het nederlands) naar school komt voor een parade en spelletjes. Toespraken worden ook gegeven, in principe indachtig het handvest van de Verenigde Naties, maar in praktijk met verdacht veel verwijzingen naar de 'values' van de glorious state of the United States of America. Het zij zo; Juul en Pien paraderen in elk geval in de kledij die iedereen zich nog kan herinneren van de glorious state of Holland.
10-oct-07
De Saga Ballonvaart show is wereldberoemd. Er komen zelfs Amerikanen voor over. Maar, dat zijn dan wel amerikanen die ook de ballonvaart show in Ohio bezoeken. In Japan zijn de ballonnetjes vrolijk en kindvriendelijk, tenminste zo op het oog. Maar al ras hadden we door dat met een beetje wind het niet prettig kersen eten is in zo'n mandje. Toch kwamen we goed aan onze trekken met het eten. In goede Japanse traditie was er ruim voldoende voer voorhanden "Hoe was het eten?" vroeg men op kantoor nadat Rik had gemeld dat we naar de balloon show in Saga waren geweest. Niet zo'n gekke vraag, de noodles in Oost Saga zijn zeeeer bijzonder...
15-sept-07
Met Hartmut, Lennie, Arjen en Sjouk naar Amakusa . We hadden onszelf Dolfijnen beloofd, en die zagen we dan ook. Met ons snufferd en vol bovenop. Dat ging nog, maar ons snufferd op die Tako's was wat minder. Stinken, dokter !
6-may-07
"Golden Week" in Japan, dus wegewezen ! Snel naar Peking . Muurtje bezocht, maar tjonge, half werk hoor. Geen spachtelpoets of behangetje, zeg maar rustiek Chinees. Gelukkig smaakte de Kriek in het Belgisch cafe restaurant goed.
29-apr-07
Het basismateriaal voor vandaag is ... lava. Vandaag op naar Yame, een dorp zo'n 65 km hiervandaan. We hebben een leuk adresje voor stenen tuinlantaarns, typisch Japans, en gemaakt van vulkanisch gesteente van de Aso vulkaan. Dat leek ons wel wat. Ze hebben een karakteristiek uiterlijk en zijn eigenlijk opgebouwd uit 4 onderdelen die los op elkaar liggen. Heel licht, dat vulkanische steen, El kon zomaar de basissteen zonder moeite uit de auto halen (Rik was door zijn rug gegaan.......nee niet flauw zijn, dat was gisteren op kantoor al gebeurd).... Tijdens het rondkijken ging de verkoopmevrouw buiten in de regen onverstoorbaar door met het hakken van een dakje, en dat deed ze eigenlijk heel zachtjes, meer tik, tik, tik, dan beng, beng, beng. Leuk gezicht. Toen ik vroeg of ik een foto mocht maken ging ze slim binnen een brochure halen. He, wat flauw nou! We hebben een mooie lantaarn kunnen scoren.
22-apr-07
Kimonotijd. Het komt neer op uithuidingsvermogen, lef en een flinke dosis verstand op nul. Stap-voor-stap instructie.
april-07
Het wordt weer warmer en er zijn nog geen muggen. Borrel tijd dus, we zijn er weer druk mee.
maart-07
Kerse(n?)bloesemtijd. Het komt neer op timing en uithuidingsvermogen. Hanami highlights.
24-dec-06
Toch maar weer kerst in Maleisie dit jaar. Veel plannen gemaakt (met een stel Finnen naar Nieuw-Zeeland, of back-packen in Vietnam, trekken in Thailand op een olifant, of gewoon even Okinawaaien) maar toch weer uitgekomen op fantastisch Maleisie. Wel het peninsular deel dit keer. Dutch Merchant City Melaka met haar 'Stadhuys' en St Pauls Cathedral (drie keer raden wie daar nou weer begraven ligt: de vrouw van Jan van Riebeek, een ouwe bekende uit Kaapstad!), Langkawi (in een heerlijk kak-resort met een lousy lobby band), Cameron Highlands met thee en spinnen en nog even KL and S'pore om de 'genuine copy' markets af te struinen. De best deal (een led/laser lampje) was nota bene door Julie uitonderhandeld - Rik zat al kwijlend met z'n fikken in z'n portemonnee, maar Julie hield voet bij stuk dat ze het niet wilde hebben. Uiteindelijk Julie boos, Verkoper boos, Rik boos, maar de deal ging door. Echt geinteresseerd? Ga dan door naar het volledig verslag!
16-nov-06
Eindelijk herfst. Dit is Komyozenji shrine in Dazaifu. Buiten bekijken we sereen elk vallend blaadje, binnen wordt er voor het altaar gevoetbald door onze Duitse vrind.
Klik voor nog wat herftsplaatjes
15-nov-06
Ellais met een stel gillende keukenmeiden naar het uiterst Japanse sumo-worstelen gegaan. Lees hier het verslag van haar gejoel om de kerels in luiers, feestjurken en knotjes.
9-nov-06
El heeft nu de smaak te pakken. Ze is met Webpagemaker bevriend geraakt en behoorlijk onder de indruk. En ook druk. Zie haar verkenningstocht door het fietsenkerkhof. Ook een update over Julie's kamer die een metamorphose heeft ondergaan, en met Rik's nieuwe groothoeklens ook meteen een stuk ruimer is geworden. Goede investering, Rik.
5-nov-06
Julie en Pien hadden weer Haloween op school. Dit keer ging Pien als valse heks. Ze had zich extra gemeen en oud gemaakt, waarbij mama's schoenen met plateau-zolen (bouwjaar 1975!) goede dienst deden. Helaas helaas, de opzet mislukte falikant: madam kreeg de cutest dress award!
Julie was meer in haar opzet geslaagd: ook een cutest dress award in de categorie grade 5. Maar zij had dan ook oma's cheerleader outfit aan - of eigenlijk niet oma's outfit, maar de outfit die ze van oma had gekregen.
Beide dames (Julie en Pien dus, niet oma) zijn ook al geronseld door een modellen buro. Eerste opdracht is echter door Ella de grond in geboord: onder schooltijd wordt er niet bijgeklust.
4-nov-06
Vandaag zijn we in Aso geweest, een actieve vulkaan in Kyushu. 'Under the Volcano' (Humphrey Bogard, 1955???) eten we eerst lokale lekkernijen met Evan, Rie, Mark en Elke. Verdraaid, geen vis en toch heel goed. Na twee uur lunchen op de tatami mat zijn we in voor een krater wandeling om de hernia weg te wandelen en de afgeknelde onderbenen weer hun normale kleur terug te geven.
Juul, Pien en Frederik (3 jaar) zingen luidkeels 'I like to move it, move it' van Madagaskar en Ella en Rik vullen het aan met 'physically fit' (6x). Whishful thinking. De Japanse stewardess van de kabelbaan kijkt zichtbaar verstoord op maar gaat door met haar megafoon verhaal (waarschijnlijk over wat te doen als de gondel wiebelt). In de krater is een azuur blauw meertje dat dampt. Heel bijzonder.
Ella is vorige week in Kyoto geweest met twee vriendinnen. Haar verhaal over Geisha's, tempels, thee, kimono's, Torii, en karaoke bars kun je hier vinden. De herstel werkzaamheden in Kyoto zijn inmiddels begonnen.
29-oct-06
Julie en Pien zitten op kunstschaatsen. De spullen hebben ze alvast, maar ook met de kunst gaat het rap beter.
In Japan wordt ALTIJD achteruit ingeparkeerd. Spiegeltjes inklappen, in de achteruit, en prik, daar staat ie. Maar wij blijven Hollanders. Rarara, waar staat de Gaijin auto...?
Ella is naar de Hojo-Ya geweest! klik hier voor een verslag. Rik heeft zich met andere dingen bezig gehouden en een korte borrelreportage toegevoegd.
08-aug-2006
Het heeft even geduurd, maar d'r is weer nieuws op de site. Zoals gebruikelijk doet Ella weer de content en de april/mei dagboeken zijn er dan eindelijk.
Maar... El heeft d'r ook genoeg van! Druk druk druk, van schrijven komt niet meer zoveel, en na een jaar is het nieuwe van de dagelijkse dingen er ook een beetje af. Ze denkt nu hard na over een nieuwe concept om de trouwe lezers van nieuws te voorzien. Het wordt waarschijnlijk meer 'event driven', dat is Japans voor 'als je wat meemaakt'. Uw webmaster wacht in spanning af wat de instructies gaan worden. Baanbrekend, zeker en vast, we zullen de mogelijkheden van websites tot het randje gaan verkennen...
De webmaster heeft bedacht om Rik dit keer eens in het zonnetje te zetten. Een avond-zonnetje, dat wel (zie foto). We zijn op vakantie geweest naar Yakushima om de Yakusugi (>1000 jaar oude ceder bomen) te gaan bekijken. Kijk die Rik toch eens welgemoed klimmen! Maar schijn bedriegt - hij is geen milimeter in de boom gekomen. Nog een tegenslag: Rik schoor zich niet en Julie en Pien vonden papa oud. De baard was voornamelijk grijs en dat lieten ze weten ook. Met zijn houterige motoriek, grijze baard en zwaar verouderd denkraam, gaat hij als het ware op in de 1000 jarige cederboom (zie foto). Rik vond dat mooi, een soort twee-eenheid met een tijdloze natuur, heeft-ie toch een beetje de top bereikt, op zijn manier. Julie en Pien vonden dat papa zich voornamelijk aanstelde.
Compliment voor de kinderen overigens: 2 x 3 en een half uur gewandeld in de bergen.
31-mar-2006
We zijn d'r weer met een yupdate! Vandaag zijn we in Universal Studios geweest, in Osaka. Daar moesten we zijn voor Rik's paspoort vernieuwing. Kinderen moeten mee, want die staan ook in het paspoort, en Ella mee om alles goed te keuren. Als je toch in Osaka bent, dan ga je als japanse yup (jup, jap) ook even naar Universal Studios. Je kunt daar kennis maken met Snoopy, Popeye ("Pa, wie is dat nou weer?"), Jaws, back to the future en Shrek dus. Julie en Pien zeggen dat ze het leuk vinden; Ella en Rik zijn blij als het 6 uur is. De gemiddelde wachttijd voor een attractie is 100 minuten, maar de echte attracties zijn de 600 shops met nuttige artikelen. Na een ritje door de future en de ruimte in de DeLorean werd Rik misselijk en was het even uitblazen bij Snoopy.
De volgende dag was voor het Aquarium van Osaka. Dat was geweldig, zie de fotoos in Ella's maart verslag. Maar, Japan is loosing it! We zijn inmiddels goed gewend aan het getetter door de megafoon bij alles waar meer dan 10 mensen zich verzamelen (we verstaan er niks van maar het zullen nuttige wenken zijn) - wat zien we: onbemande megafoons! Wij wisten ons geen raad meer en het is een wonder dat we weer gezond uit het pand zijn gekomen...
8-jan-2006
Weer terug van vakantie! Bijna 3weken zomaar door Maleisie en Singapore trekken. Big cities, small cities, jungle, 0.5 star en 5 star hotels, orang utangs, stranden en bergen. Klik voor een uitgebreid (foto-)verslag .
We zijn wel in TT : terrible temperature shock. Van 30 naar 0 oC in 6 uur, dat is 5 oC per uur. Het is dus koud in Fukuoka en ons huis is niet erg goed geisoleerd en heeft geen centrale verwarming. Truien aan en een warm bad helpt. Morgen nog een vrije dag (de keizer is jarig geloof ik) en dan Rik weer naar kantoor, kinderen naar school en Ella naar les.
17-dec-2005
Vandaag hebben we George weggebracht omdat we morgen drie weken op vakantie gaan. Drie weken zonder voer is voor een domme hamster te lang. Een slimme hamster anticipeert en ... hamstert wat pijnboompitten, maar George doet dat niet. George gaat dus naar Hartmut en Lennie. Of eigenlijk, naar Alex and Adrian, hun twee ADHD kinderen. George gaat dus zware tijden tegemoet, maar wij denken dat het wel erg terapeutisch voor de kids kan zijn, want George is dom en rustgevend. We hopen dat we straks weer dezelfde George terugkrijgen.
Iedereen een mooie kerst en goed nieuwjaar toegewenst!
ella@ellarik.com, rik@ellarik.com, julie@ellarik.com, Pien en George.
23-nov-2005
Vandaag is het wederom een nationale feestdag, dus we besluiten maar eens iets anders en totaal lokaals te gaan doen: we gaan naar een rasechte sumowedstrijd! Op de fiets, want het zal druk zijn. Het gebouw is vergeven van de vlaggen en banieren, vrolijk gezicht. Buiten laat een worstelaar zich gewillig fotograferen met allerlei mensen die dan een gift enveloppe geven, met geld dus. Die enveloppen hebben we niet dus dat feest gaat helaas aan onze neus voorbij.
De entreekaartjes kosten maar liefst 70$ per stuk, ook voor de kinderen, maar daarvoor hebben we, op de achterste rij, dan ook wel een boxje met 4 paarse kussentjes waar we op mogen zitten. Niet teveel opzij leunen want dan ga ik vierkant het trapgat in....... gelukkig konden we van half 2 tot 3 illegaal parkeren op andersmans stek, dichterbij de ring met het feestgebeuren. En wat was dat feestgebeuren dan wel? Nou, 2 heren in hun blootje met een luier om moeten zo snel mogelijk de ander buiten de ring duwen, of met enig ander lichaamsdeel ander dan de voetzool de grond laten raken. Klaar. Het gemiddelde gevecht duurt dan ook maar 6 seconden, dus je moet nog goed opletten ook, even knipperen en je hebt het moment supreme alweer gemist!
Gelukkig is de poespas eromheen wat tijdrovender, zo heb je tenminste nog wat waar voor je geld: je kaartje geldt voor de hele dag, van de beginnende beginnelingen tot en met de binnenkomst van de groten der groten met een mooie show-hangmat voor de buik, de sponsorborden, en de rondedans van de grootste der groten, de Yokozuna. En dan natuurlijk de ceremonie rondom de gevechten zelf: het aankondigen van de worstelaars, hun gekozen naam, rang, oefenstal, door een mannetje met heeeeeel rare broek aan en een zenuwachtig-hoog stemmetje; het spoelen van de mond en uitspugen van het water om de worstelaars te zuiveren, het strooien van zout in de ring om die ook te zuiveren, het omhoog zwaaien en neerbonken van 1 been om de tegenstander te intimideren (dat ze niet omvallen!), dijenkletsen en handenslaan. De scheidsrechter in feestjurk loopt er ook wat te pierewaaien en dan opeens is het boing, wedstrijd, knipper, en klaar wedstrijd...
Gaandeweg de middag steeg de spanning, want hoe later in de middag, hoe hoger de rangen der worstelaars, met als summum de groten der groten dus, vanaf een uurtje of 4. Langzaamaan hoorde je om je heen de aanmoedigingen, eerst voorzichtig, later feller, en vooral het 'ganbare!' (zet hem op). De grote attractie voor de dames is Bulgaar met gekozen naam Kotooshu, en ik moet zeggen, van al die luiers is hij inderdaad de aantrekkelijkste. En hij won. Iedereen loeien en fluiten natuurlijk. Meneer staat op de nominatie om gepromoveerd te worden tot de hoogste rang, pijlsnel schijnbaar, dus.... na de winst: gooien met die paarse zitkussentjes. Liefst die van de buren en achterburen ook! Een paarse wind waaide door de zaal! Pien kijkt op van haar kleur plaat: "wie is de Nederlander?". We leggen uit dat Japanners niet meteen voor Nederlanders staan te klappen. Als laatste de wedstrijd van de yokozuna, die, ongeslagen, dit keer toch bijna de ring werd uitgegooid. Gillen! Heerlijk om even lekker uit je dak te kunnen gaan!
10-Oct-2005
Een (nog niet zo oud) Japans spreekwoord luidt: "Onsen is geen Onzin". Met deze wijsheid in het achterhoofd togen wij gisteren naar de hotsprings van het mondaine Yufuin. In een zwavelige Onsen van zo'n 40 oC ziet het leven er toch weer anders uit. Rik wordt aangestaard met terwijl hij z'n lendedoekje lekker door het water waaiert ("dat hoort dus echt niet", vertelt Ella later), de kinderen spelen Buda in het restaurant (voor de gelegenheid hebben we vrienden gemaakt met de ouders van Sarah en Emi, ook 9 en 6 jaar). Na een harde nacht op de tatami zijn we naar het naburige safaripark gereden. Erg leuk om als attractie voor de wilde dieren in een gekooide bus te zitten en vandaar uit de leeuwen, tijgers, olifanten en chiraffen te voeren! Mid october en geweldig weer, Japan is zo beroerd nog niet...
17-Sep-2005
Vandaag dan de BBQ met kantoor. Juul en Pien tikkertje doen met iedereen die maar wilde wegrennen, Shinozaki san die welverdraaid met een plastic bekertje een vis uit de rivier schept, de vergeten rahmen die na een uur toch echt wel stevig aan de bakplaat vastzit, de 2 jaar oude champagne die ontdekt waren in het magazijn en nooit door relaties zijn opgeeist, een zandsneeuwman, veel vis , kortom, een echte bbq.
24-Sep-2005 11:44 AM
Gisteren zijn we met de bus naar de stad gegaan! Rik had de auto bij het hotel laten staan waar hij een conferentie had, dus het was nu voor het eerst bussen. Na enig zoeken een bushalte gevonden en weldra kwam lijn 3 naar Hakata Station in zicht. Achter instappen, voor uitstappen en betalen. Bij de ingang staan nogal wat automaten, 4 in totaal. De Japanners voor ons drukten te snel op wat knoppen om te zien wat precies de bedoeling is. Wat te doen? Met veel belangstelling beoordeelden de medepassagiers ons inburgeringsnivo. Dan ontdekten we dat kleine machientje linksonder waar een nog kleiner kaartje uitstak: hebbes! Nr 18, stond erop. Allemaal een kaartje gepakt, allemaal nr 18. Hoffelijk als Japanners zijn, werden 4 stoeltjes bij elkaar ontruimd zodat we en famille konden zitten. Plotseling verstarde Ella: in haar nek werd op lage gedempte toon gefluisterd. Een Hijger! Rik op onderzoek uit, maar niets te zien. En weer werd er wat gemurmeld. Ons Japans is niet zo goed, maar we maakten ons sterk dat er licht obscene opmerkingen werden gemaakt: "jaaa, lieve mensen, en nu glijen we weer het verkeer in" of: "wie wil er mij eens helpen met mijn pookje?". Het bleek de chauffeur te zijn, die via een microfoontje ons op de hoogte hield van de stand van zaken in de bus en in het verkeer. "ik ga nu lekker aan mijn wieltje draaien voor een bochtje; houd je maar lekker stevig aan elkaar vast".
Plotseling werd er een harde scheet gelaten. Beschuldigend werd naar Rik gekeken. Vals alarm, de chauffeur liet weten dat er een halte in zicht kwam. Op een electronisch bord voorin stonden de nummers 1 t/m 25. Onder 18 stond het getal 180. Dat zullen wel yennen zijn. Dan floepte het naar 200. en dan naar 220. Iedereen heeft z'n eigen taximeter, da's wel handig. Bij de chauffeur staat ook een grote machine, met veel sleuven en bakjes. Het blijkt simpeler dan we dachten. Gooi je kaartjes en het benodigde geld allemaal in een bak. Dat verdwijnt dan en wordt op een soort lopende band afgevoerd naar het inwendige van de machine. Zit daar een Japannertje dat alles telt en controleert? In haar beste Japanese for busy people heeft El van onze fluisteraar begrepen dat kinderen 50 yen zijn. En voila, we stonden weer buiten, iedereen tevreden.
Na wat zwaar shoppen (110 -> 220 V transformers wegen wat!) hebben we de dag in Nakasu afgesloten bij de Yatai: een restaurant op de stoep, dat geheel uit een aanhangwagentje wordt opgebouwd. 's Middags om 4 uur uitpakken, 's nachts om 2 uur alles weer het karretje in: keukentje, potten, pannen, stoeltjes de hele santemekraam. De ramen (noedelsoep) is goed, de yakitori zijn stukjes vlees van onbestemde origine en meestal verassend van smaak. Niet meer doen dus. Uit de pan met drijvende stukken fishballs hebben we geen keuze kunnen maken.
19-Sep-2005 11:33 AM
Het leven wordt nooit meer hetzelfde! Ella weet nu eindelijk hoe een bakje thee moet worden bereid. Na 3 lessen 'tea ceremony' zit het er al redelijk in, alhoewel gevorderde Japansen beweren dat je wel 20 jaar kunt leren en dan nog niet alle finesses kent.
Ella stoort zich daar niet zo aan, ze is van mening dat het bakkie leut inmiddels prima van smaak is. Rik daarentegen, kan slechts moeilijk wennen aan de verkeerde vouwtjes in het servet, om maar niet te spreken van rechtsom spoelen der koppen. Hij ergert zich geel aan de groene thee op die manier. Ella's commentaar: "Moet je m'n blauwe knieen eens zien, dan piep je wel anders makker".
En zo is ons thee drinken een kleurrijk geheel geworden.
webmaster@ellarik.com