Yakushima 2006

Klik hier voor het foto verslag!

zaterdag 29 juli
We moeten vroeg opstaan vanmorgen, om 4 uur al, schrik! Maar het lukt en rond half vijf zitten we in de auto op weg naar Kagoshima, in het zuiden van ons eiland Kuyshu, een rit van ruim 3 uur. We moeten namelijk de boot halen, en die vertrekt om 9 uur. En we moeten een half uur vantevoren aanwezig zijn. Stevig doorkarren dus, er is weinig marge. George, onze superhamtaro, gaat mee op vakantie, kleine hamster, grote avonturen! De reis verloopt voorspoedig. De dametjes snurken lekker verder achterin en Rik en ik hebben eens wat tijd voor een gesprekje. Cashgeld zijn we vergeten te halen, ik lag gisteren nog ziek in bed helaas, maar verwoede pogingen om in Kagoshima een cash machine te vinden onderweg mislukken. We gokken er maar op dat we de boot met een creditcard mogen betalen en anders weten zij wel waar er een cash machine is. In Nederland kun je overal pinnen maar daar hebben ze hier nog niet van gehoord, hier gaat alles nog in cash. Maar we hebben geluk, het kan zowaar met de creditcard. We kunnen aan de slag met een eindeloos, eindeloos gedoe bij het invullen van de benodigde, uiteraard onleesbare formuliertjes. Ze hadden het goed ingeschat om een speciaal loket voor ons te openen. Maar tenslotte bleef er nog 1 vraag over, waar we tot op de dag van vandaag niet achter zijn gekomen, iets met een "certification", kwam er na veel overleg uit. Een testrapport om met je auto op de pont te mogen??? Toen ging bij ons even het licht uit, en we speelden stommetje. Nou vooruut dan maar, als 1-na-laatste de boot op voor een lange boottocht naar het prachtige eiland Yakushima. Gelukkig hebben dergelijke boten hier een afdeling waar je op een vloerkleed met hoofdkussentjes op de grond kunt liggen. Van Snurkendorp dus.

Yakushima is een rond eiland met een doorsnee van ongeveer 24 km, 4 uur varen ten zuiden van Kagoshima. Langs de gehele kust loopt een weg, die is ongeveer 100 km in het rond. Het is een raar eiland eigenlijk, rondom rotskust of prachtig zandstrand met hier en daar een klein dorp, en dan meteen in het binnenland de hoogste bergen van zuidelijk Japan: de Miyanoura-dake (Miyanoura peak) is 1935 meter boven zeeniveau. Dus als je gaat klimmen begin je op 0 meter hoogte en dan is het wel heel erg hoog! Het heeft een subtropisch klimaat en het regent er het meest van heel Japan. Iedere wolk die in de buurt komt wordt immers gepakt door die hoge pieken en regent leeg. In de winter ligt er dikke sneeuw. Het tropische woud waar het eiland verder helemaal mee is bedekt, ligt er te stralen in alle kleuren groen die je maar kunt bedenken, prachtig! Een groot deel van het eiland is in 1993 erkend als UNESCO World Nature Heritage Area, een beschermd natuurgebied. Het is er nu dus ook nog iets van 35 graden en onbewolkt zowaar. We boffen toch maar weer!

Met het navigatiesysteem komen we in de buurt van onze gehuurde cabin. In het winkeltje naast het "eindpunt" maar even vragen waar het is want we zien niks, maar mevrouw heeft geen idee? Maar we moeten toch echt hier vlakbij zijn. Manlief weet ook van niks. Ze gaat bellen. Aha, we moeten een stukje terug en dan "ergens" omhoog en "ergens" links aanhouden. Tot zover mijn Japans. Steile weg omhoog de bergen in. Nog maar eens vragen. En verdraaid, de dochter des huizes spreekt goed Engels!! Nou moe? We zitten op de goede weg en zien het vanzelf aan de linkerkant, zegt ze. En inderdaad, in een bocht zien we een grof steenpad met de 2 huisjes aan het eind, uitziend over het bos naar de zee: gloedjenieuw moet het zijn, de bouwkeet staat er nog! De verhuurder staat al te wachten (na het telefoontje natuurlijk spoorslags in de auto gesprongen: het zijn gaijin, buitenlanders! Groot alarm!). We zijn nog wat te vroeg en het huisje is nog niet helemaal klaar, dus we vragen de weg naar een cash machine. Oi, die zijn er niet. Bank? Jawel maar daar heeft u niks aan, want mevrouw, uw Fukuoka bank-kaart werkt hier niet... Het zweet breekt ons uit, we moeten de cabin cash betalen!!!! Postkantoor? Jawel, gelukkig niet al te ver weg, zodat ook nu weer de Nederlandse Tante Pos ons uit de brand helpt. Na een half uur blind typen op een machine die je niet kunt lezen, hebben we het ding uiteindelijk genoeg geld kunnen ontfrutselen om de vakantie door te komen. Een zucht van verlichting! Op naar de cabin. Hij is klaar, en hij is HOT! We zweten ons een ongeluk. De kleine airco trekt het niet, zo warm is het vandaag! We ruimen in en George mag ondertussen in zijn balletje aan de wandel. Rik maakt heerlijke rijst met een vleesprutje. We maken onze futons op, een soort dunne matrasjes, met een dun dekbedje, in de hoop dat het vannacht wat koeler wordt. Futons zijn even wennen, maar eigenlijk slaap je er best wel goed op.

Zondag 30 juli
Na een ontbijtje door Julie en Pien gemaakt vertekken we naar Kurio, een klein haventje met strandje (met strandwacht!) en 1 strandtent, en drinken passionfruit sap. Nog nooit gedronken. Ze vinden het wel interessant, buitenlanders, en Pien krijgt nog een paar passionfruitjes mee. Zij weer hoor! We rijden door naar een waterval, de Ohko-no-taki. Prachtige waterval, omgeven door bossen en via een wandelingetje te bereiken. Het verstuivende water is wel lekker fris! De kinders en Rik amuseren zich prima, rondspringend over de grote rotsen aan de voet van het ding, en er zijn zelfs een paar waaghalzen die van grote hoogte in het koele meertje springen. We klimmen de auto weer in en rijden via een smalle bochtige 1-baansweg door het tropische woud naar onze volgende bestemming. O wat is dit mooi. Alle kleuren groen die je je kunt voorstellen, met hier en daar wilde aapjes en herten, gewoon, vrijelijk op en rond de weg rommelend. We staan regelmatig stil voor een foto. Dit deel is dus onderdeel van het UNESCO World Nature Heritage Area ....................en dat is wel te zien. Uit het bos gekomen rijden we langs een prachtig wit strand met......helemaal niemand. Tja, dat moet onderzocht worden. Het zand, eigenlijk meer fijngemalen rotsgruis, is kokend heet. We trekken onze badkleding aan in de schaduw van een paar rotsen en lopen het lauwe water in. Vlak voor de kust liggen lage rotsjes in het water, zodat het eigenlijk een soort aaneenschakeling van kleine baaitjes wordt: Nagata beach. En niemand te bekennen dus. Je snapt het niet! Geen strandtenten, geen muziek, geen mensen... we genieten met volle teugen!

Verkwikt gingen we op pad naar een Thais restaurant in de buurt van onze cabin. Bleek in een zeer mooi hotelcomplex te zijn. Affijn, wij in onze korte broeken en verzwommen uiterlijk gewoon daar aan tafel hoor, lekker gegeten: een vast menu voor een voor dit hotel eigenlijk verbazend vriendelijke prijs. Rik heeft als toetje thuis een verrassing: lichten uit en buiten in het donker staan turen naar de talloze, talloze, talloze sterren. Nog nooit zoiets gezien. We blijven er maar naar kijken!

Maandag 31 juli
Vanmorgen maakt Julie een heerlijk fruitontbijtje. We worden maar verwend door de dames! We vertrekken deze keer de andere richting op, op pad gaan naar de Shiratani Unsuikyo Ravine, een rivierbedding tussen hoge bergen in gelegen. Een smalle weg omhoog door het woud leidt ons naar een bezoekerscentrum, waar we entree moeten betalen en wat fris kunnen kopen. We trekken onze bergschoenen aan (in die hitte!) en gaan op pad. Het eerste deel loop je over een geplaveid betonnen of houten pad met trappetjes van beton/hout. Absoluut prachtig maar niet helemaal echt. We besluiten tot de langste tocht van de 4, de meiden hebben er zin in, und denn geht's wirklich los: we lopen door de wortels, troep, modder en aarde door het bos, onbezoedeld, eeeeuwen oud, met bomen van wel 30-40 meter hoog en 8-10-12 meter doorsnee, honderden, duizenden jaren oud. Betoverend. We klimmen en dalen en komen geen kip tegen, het pad is goed aangegeven, het is heerlijk koel en o zo groen. We fotograferen ons helemaal suf. De bomen zien er raar uit, niet zoals in NL, geen rechte stammen, maar gedraaid, gewrongeld, om elkaar gewonden, omgevallen, verrot, krom. Heel bijzonder. Ook de slang die we zagen was bijzonder, oi! Pas na 3,5 uur lopen komen we het bos weer uit, helemaal stil van de mooiigheid en ook wel vermoeidheid. De meiden hebben geen kik gegeven! We zijn erg onder de indruk van hun prestatie! Als beloning gaan we nog even langs Nagata Beach aan de andere kant van het eiland. Ja, kilometers maken we wel, maar who cares. We besluiten te blijven voor een zonsondergang en die is vanavond helemaal mooi. Wat een beloning na een middag lopen! Even verderop blijkt bovenaan toch een klein strandtentje te zijn waar Rik zijn biertje kan drinken en even met kantoor kan bellen.

We rijden terug via de bosweg en zien in het donker talloze herten, ongelofelijk. Ze zijn nog niet bang ook! Een leuk avontuur! Thuis eten we boterhammen, turen nog even naar de sterrenhemel en gaan bijtijds naar bed.

Dinsdag 1 augustus
Vanochtend maakte Pien een mooi ontbijtje, die krijgt de smaak daarvan ook te pakken. We vertrekken naar de Senpiro no taki, een waterval vlak bij ons huis. Wel mooi, maar slechts te zien vanaf de andere kant van de ravijn. Dan gaan we maar terug naar de entree van dit "parkje" en pakken we maar een mooie wandelroute. Gek genoeg eindigt die na 5 minuten precies weer op diezelfde uitkijkplek. Weer terug en een andere route. Die blijkt echter na een half uur te moeilijk en te gevaarlijk. Het pad is smal met een diepe afgrond ernaast, welliswaar van bosjes en takken enzo, maar toch wel steil. Het pad is ook vreselijk zwaar, grote hoogteverschillenen grote stappen. Bij een riviertje nemen we rust en dan keren we maar terug.Wel is het er ook weer prachtig mooi.

Op naar de Hirauchi beach onsen, iets heel speciaals: warme bronnen op het strand, waar je dus met eb in kunt badderen. Nou hebben we daar op zich geen behoefte aan bij 35 graden Celcius, maar toch waren we reuze benieuwd. Ik ging even met de kinderen poolshoogte nemen. Het was erg klein, verscholen tussen rotsen op het strand....... en er zat een blote vent in. Zo gaat dat hier, in de onsen mag je alleen in je blootje, al hadden we hier zo aan het strand verwacht dat het wel in badkleding zou (mogen) zijn. Er kwam nog een stelletje aan, en hij ging ook uit de kleren, dus de kinders en ik gingen maar schielijk terug naar Rik en de auto :-)

Toen maar eens op naar de Yakushima Fruit Garden, overal aangeprezen. We hebben er in rondgelopen, maar geen vrucht zien hangen?? De rondleiding konden we toch niet verstaan dus die lieten we ook maar achterwege en veel bordjes konden we weer niet lezen vanwege de Chinese karakters die ze vaak gebruiken in de geschreven Japanse taal, maar het was er wel mooi. Heerlijk een schaaltje fruit verorberd, dat smaakte best.

Na al deze successen van de ochtend gingen we maar weer terug naar het strand en de sleepbootkapitein van Kurio Beach. Zo noemen we ze inmiddels: het woonhuisgedeelte is namelijk een half oud schip, en Rik heeft de kinderen wijsgemaakt dat de baas een oude, aan de wal geraakte sleepbootkapitein was. We eten spaghetti (ofzoiets), en ze waren zo vriendelijk om ons per auto even de weg naar een glass bottom boat te wijzen, waarmee we de zee opgingen, richting koraalriffen. Prachtige vissen gezien, in alle kleuren van de regenboog! Als toetje even verderop (je moet het maar kunnen vinden midden op zee) zagen we 2 prachtige grote zeeschildpadden. Dat was wel heel bijzonder! We spenderen de rest van de middag op het strand. De strandwacht gaat om 5 uur weg en hij komt bij ons met een emmertje met..........2 baby schildpadjes, net uit het ei. Ach toch, wat schattig! We brengen ze naar de rand van de zee en zien ze langzaam verdwijnen. Ook wat hoor, zo klein en dan tegen de branding en het tij in te moeten gaan zwemmen! Dat dat niet altijd goed gaat blijkt een uurtje later wel, als twee kerels opeens verwoed in het zand beginnen te graven, bij een afgezet gebiedje: een nest schildpadjes. Er blijken er 8 dood te zijn, daar worden we helemaal stil van. Maar..... er leven er nog 2. Die mannen vinden dat ze maar naar zee moeten lopen, maar volgens mij zijn ze uitgeput, als ze daar zo zaten tussen al die dode beesten zullen ze niet meer zo vers zijn, dachten wij. Dus opgepakt en bij het water uitgezet. Eentje zag het licht al gauw, maar de ander ging niet goed. Hij kantelde, wentelde op zijn rug en verzoop zowat. Ik had hem al een paar keer dieper in zee gezet, net over de branding heen, maar dat hielp niet. Rik lief aangekeken en die bracht het beest 30 meter ver bij een boei, helemaal uit de stroming, maar ook daar ging hij de verkeerde kant op en leek het nergens naar. Toen hebben we hem maar meegenomen naar de sleepbootkapitein, en een uur of 2 in een met zand en rotsen aangekleed teiltje op krachten laten komen. En toen we hem daarna weer uitzetten, "deed" hij het! Hoera! Welk een goede daad, 4 schildpadjes uitgezet! We wisten toen nog niet dat er wel 150-200 eieren gelegd werden, per schildpad, en dat wel 5 x per seizoen, maar toch, de natuur een handje helpen kan geen kwaad. Thuis eten we een hapje en 's avonds regent het.

Woensdag 2 augustus
We staan laat op en gaan naar Anbo, niet zo ver weg: naar het Yaku-sugi bos. Een bos met bomen van wel 2600 jaar oud, majestueus, doorsnedes van 9-10 meter, 25-35 meter hoog, prachtig. We krijgen er geen genoeg van. Weer lopen we een trail van zo'n 3 uur en de meiden geven geen kik, zelfs niet als we halverwege worden overvallen door een plensbui. Niks erg natuurlijk, bij 35 graden, en een mooi windhooskapsel is niet lelijk. Als we uit het bos stappen krijgen we nog een mooi toetje: een hert, dat doodgemoedereerd loopt te grazen, en zelfs in onze richting komt, bijna op aai-afstand!

Thuis borrelen we gezellig op de veranda, Pien's lievelingsbezigheid, en we hebben ontzettende pret. We tappen moppen en de meiden verzinnen er zelf ook nog een paar. Erg gelachen, erg gezellig. Opeens schrikken we ons rot. Iets groots en gillends schiet langs mijn hoofd. Gillend ren ik weg, de meiden gillend achter me aan. Het beest landt met een grote plof op Rik, en het blijkt een grote cycade te zijn, een reuzenkrekel, wel zo groot als een middelvinger. We horen ze hier en thuis momenteel de hele dag, en het is een hels lawaai (waar je aan went en wat je eigenlijk niet meer hoort), maar van dichtbij is het echt angstaanjagend hard. Consternatie dus! En we gaan weer veel te laat naar bed :-)

Donderdag 3 augustus
Vandaag blijven we een dagje thuis, even lekker rustig. De meiden hebben mooie stukken hout meegenomen uit het bos, van die rare gewrochtels, en dat zijn ze nu aan het schuren en insmeren met olie. Rik doet ook mee, en ik lees een goed boek. Af en toe regent het, en dan regent het ook hard. De regen valt niet, de regen valt aan! Tjongejonge, in tijd van 5 minuten zie je niks meer. 's Nachts onweert en dondert het niet al te ver weg, en het wordt een onrustige nacht. Wat een kabaal! De stroom (en dus de airco) valt ook nog een uur of 3 uit (rara hoe weet ik dat...)

Vrijdag 4 augustus
Maar weer even bijgeslapen vanochtend, en wat gerommeld in het huisje. We horen weer geschreeuw buiten. Cycaden, dachten we, maar wat blijkt: een troep wilde apen. Maar even vanuit het huisje naar ze loeren (en ze loeren terug) want die willen we niet binnen hebben. 's Middags gaan we naar een klein parkje met prachtige Banyan bomen. Zegt mij ook niks, maar het zijn bomen die, heel verrassend, vanuit de takken wortels laten zakken, die dan steeds meer tot een kluwen worden, dikker worden, de grond raken en tenslotte eigenlijk zelfstandige bomen worden. Moeilijk te zien wat nu de stam en wat de wortels zijn. Er staan hele bouwwerken van een paar meter breed, erg bijzonder!

We hebben nu werkelijk het hele eiland uitgeplozen, dus maken een afscheidsrondje langs het prachtige Nagata beach met zijn rotsen en baaitjes en zien de zon ondergaan. Wat een strand! We bezoeken de sleepbootkapitein nog even, eten daar ons diner en praten wat met de mensen. Geinig, 's avonds komen er van alle kanten lokale kerels hun biertje drinken en het is een gezellige boel, met kerstverlichting. Komt er nog eentje een schildpadden-ei laten zien ook, want we zijn inmiddels bekend om onze meelevendheid met deze diertjes.

Zaterdag 5 augustus
En zo komt er een einde aan de vakantie. We checken uit om half 11, rijden naar de haven, kijken nog snel een natuurfilm over Yakushima in het bezoekerscentrum en na 4 uur op de boot en 3 uur rijden zijn we weer lekker thuis. Yakushima is echt een prachtig eiland, een aanrader voor wie naar Japan komt, en we snappen er niks van: Yakushima is naar Japans zeggen erg toeristisch, maar we hebben eigenlijk maar heel weinig mensen gezien. Je komt wel eens iemand tegen op een trail of op het strand, maar druk en toeristisch? Absoluut niet!