SUMO !!
Ja, je woont in Japan of niet natuurlijk. Dus ga je naar een sumo worstelwedstrijd!
6 x per jaar worden deze toernooien gehouden, en gedurende 15 dagen strijden de mannen elke dag om een grote wisselbeker. Het 6e en laatste toernooi van het jaar vindt plaats in Fukuoka. Op dit moment staat de eindoverwinning eigenlijk al bij voorbaat vast, de yokozuna, de grootste der groten, is nog steeds onverslaanbaar....
In het verslag van november vorig jaar schreef ik het volgende verhaal. Als ik het herlees kan ik er weinig aan toevoegen.
Het Kokusai Centre is vergeven van de vlaggen en banieren, vrolijk gezicht. Buiten laat een worstelaar zich gewillig fotograferen met allerlei mensen die dan een enveloppe geven, met geld dus. Die enveloppen hebben we niet, wisten wij veel.......helaas pindakaas.
De entreekaartjes kosten maar liefst 70$ per stuk, ook voor de kinderen, maar daarvoor hebben we, op de achterste rij, dan ook wel een boxje met 4 paarse kussentjes waar we op mogen zitten. Niet onverwachts naar links leunen want dan kukel ik vierkant het trapgat in....... gelukkig konden we van half 2 tot 3 illegaal parkeren op andersmans stek, dichterbij de ring met het feestgebeuren.
En wat was dat feestgebeuren dan wel? Nou, 2 heren in hun blootje met een luier om moeten zo snel mogelijk de ander buiten de ring duwen, of met enig ander lichaamsdeel ander dan de voetzool de grond laten raken. Klaar. Het gemiddelde gevecht duurt dan ook maar 6 seconden, dus je moet nog goed opletten ook, even knipperen en je hebt het moment supreme alweer gemist! Gelukkig is de poespas eromheen wat tijdrovender, zo heb je tenminste nog wat waar voor je geld: je kaartje geldt voor de hele dag, van de beginnende beginnelingen 's ochtends tot en met de binnenkomst en gevechten van de groten der groten met een mooie show-hangmat voor de buik, de sponsorborden, en de rondedans van de grootste der groten, de Yokozuna. Op dit moment is er maar eentje van die hoogste rang.
En dan natuurlijk de ceremonie rondom de gevechten zelf: het aankondigen van de worstelaars, hun gekozen naam, rang en oefenstal door een mannetje met heeeeeel rare broek aan en een zenuwachtig-hoog stemmetje; het spoelen van de mond en uitspugen van het water door de worstelaars om zich te zuiveren, het door de worstelaars gooien van zout in de ring om die voor elk gevecht te zuiveren, het omhoog hijsen en neerbonken van 1 been om de tegenstander te intimideren, het dijenkletsen en handenslaan. De scheidsrechter in feestjurk loopt er ook wat te pierewaaien en dan opeens is het dingdong, wedstrijd, knipper, en klaar wedstrijd...
Gaandeweg de middag steeg de spanning, want hoe later in de middag, hoe hoger de rangen der worstelaars, met als summum de groten der groten, de ozeki en yokozuna dus, vanaf een uurtje of 4. Langzaamaan hoorde je om je heen de aanmoedigingen, eerst voorzichtig, later feller, en vooral het "ganbare! (zet hem op). De grote attractie voor de dames is de Bulgaar Kotooshu, en ik moet zeggen, van al die luiers is hij inderdaad de aantrekkelijkste. En hij won. Iedereen loeien en fluiten natuurlijk. Meneer staat op de nominatie om gepromoveerd te worden tot de hoogste rang, pijlsnel schijnbaar, dus.... na de winst: gooooien met die paarse zitkussentjes. Liefst die van de buren en achterburen ook! Een paarse wind waaide door de zaal! Als laatste de wedstrijd van de yokozuna, die, ongeslagen, dit keer toch bijna de ring werd uitgegooid. Gillen! Heerlijk om even lekker uit je dak te kunnen gaan!
Zo ging het vorig jaar......
Dit jaar zaten we met 6 dames te gillen en fluiten op de stoeltjes helemaal bovenin achteraan, maar dat mocht de pret niet drukken. We hadden geleerd van vorig jaar: dus wijn, kleine hapjes, zoutjes, alles kwam over de schoten heen en weer gewapperd. Ik kon op mijn vingers fluiten, en dat sloeg in als een bom, ook bij de Japanners om ons heen. Toen Kotooshu opkwam was het dus een kabaal van jewelste: hij bleek ons aller favoriet. Maar helaas, hij verloor..... zou hij afgeleid zijn geweest door ons kabaal?? Volgens mij zijn we behoorlijk op de Japanse TV geweest met ons kabaal namelijk, iedereen keek naar ons :-) Zo gaat het leven van een sumo worstelaar dus niet altijd over rozen. Het is maar te hopen dat onze held er dit naar nog wat van maakt!
Overigens gaat het leven van een sumo worstelaar ook niet altijd over rozen.
Onze held, de Bulgaar Mahlyanov met de gekozen Japanse naam Kotooshu. ("koto", afgeleid van het achtervoegsel van alle worstelaars uit zijn trainingskamp (stal), en "oshu", een oude Sino-Japanse voord voor "Europa") bijvoorbeeld. Vorig jaar was hij ijzersterk, en werd dan ook in november bevorderd tot de op-1-na hoogste rang van ozeki. De naam Kotooshu wordt geschreven in een aantal kanji, (Chinese) karakters, die de klanken weergeven, maar ieder karakter heeft ook een betekenis en een aantal alternatieven. Na een aantal verliezen en matige toernooien in 2006 heeft Kotooshu besloten de kanji van zijn naam te veranderen in "more humble (nederiger) kanji" overeenkomstig zijn middelmatige prestaties.......Zou hij die dan na een goed seizoen wederom moeten veranderen???????? Zo blijf je toch aan de gang????
Tot slot is er nog het verhaal van de arme Kotokanyu-san. Hij was al 25 jaar bezig met sumo, en heeft 12 jaar niet onverdienstelijk meegedaan aan sumowedstrijden. Maar dat wordt allemaal overschaduwd door dat ene incident deze zomer, waarbij hij tijdens de wedstrijd een klap in het gezicht kreeg. Zo'n klap hoort welliswaar bij de reglementair voorgeschreven en dus toelaatbare technieken, maar deze was veel te hard naar zijn zin. Hij verloor de wedstrijd. Hij spoorde zijn opponent op in de kleedkamers en liet hem vervolgens klinkend voelen hoe hij hierover dacht. ABSOLUUUUUT not done in deze sport, dus helaas pindakaas, vervroegd pensioen midden in het sumo seizoen voor Kotokanyu-san. Als teken hiervan werd er in oktober een ceremonie gehouden waarbij ca. 150 mensen allemaal een stukje van zijn haarknot afknipten. De laatste knip werd gedaan door de direkteur van het bedrijf waar hij vanaf nu aan het werk zal gaan, en er was niemand aanwezig uit zijn "stal"..... een vernedering tot op het bot..... traaaaaaanen...
Zo zie je maar weer, even niet opletten en je bent uit de luiers!
