Sapporo, 8-11 februari 2008
Het was weer eens een lang weekend hier, en Rik's verjaardag viel er middenin. Dus wij op stap. Naar Hokkaido ditmaal, het noordelijkste eiland van Japan. Sapporo een flinke stad met 5,7 miljoen inwoners, maar ruim opgezet met veel boulevards, parken en overzichtelijke straten.
Deze week is er het Yuki Matsuri, het festival van de Sneeuw- en IJsbeelden verdeeld over 3 lokaties in de stad. Van overal ter wereld komen mensen om deze beelden te maken of te bekijken, en het is er mutjevol. Moeders was er dit jaar echter WEL op tijd bij en we hadden een hotelletje niet al te ver weg kunnen regelen. Het was koud en er lag heeeel veel sneeuw. Gelukkig was de binnenstad netjes geruimd, resulterend in metershoge muren van sneeuw langs de wegen. Een walhalla voor de kinders die speciaal hun sneeuwballenknijpers hadden meegenomen (don't ask....). De rest van de middag bekijken we de ijsbeelden vlakbij het hotel. Prachtige snijwerken van olifanten, pauwen, mensen, een muur met ingevroren vissen en reusachtige krabben (king crab) en zelfs een ijsbar, opgebouwd uit blokken ijs. Erg kunstig.
Daarna naar het park gelopen waar we (gratis!) konden langlaufen. Hadden we nog nooit gedaan. Er was een mooi parcours uitgezet en zo gingen we op de latten, in het donker. Dat ging lekker, behalve dat El een onfortuinlijke aanvaring had met zichzelf in een kuil. Plat op den bek, en probeer dan maar weer overeind te komen op die dingen :-)) Het park bleek in sommige delen heel leuk verlicht met allemaal kleine ijspotjes met waxines erin. Warme chocola, een leuke helling waar je in een dikke zwemband vanaf kon.... kortom, dikke pret!
Op de terugweg was het inmiddels zo koud buiten dat de sjaal om het hoofd moest als muts...
Veel restaurants bleken later traditioneel Japans volgeboekt, maar tenslotte eindigden we toch nog in een kleine tent die "Ram" heette. Dit bleek later "lamb" te zijn geweest, want in Hokkaido wordt lamsvlees gegeten (in de rest van Japan eten ze dat niet of nauwelijks). Moest je zelf braden op een soort bolle braadpan, een Dzjengis Khan, erg leuk en lekker. Later die avond las ik in de Planet gids dat dat juist een lokale specialiteit was! Geluk moet je maar hebben! De nacht in het hotel was lang en heet, want hoe koud het in Fukuoka is in huis 's nachts, zo heet is het hier. Alles staat full-blast aan, om het af te leggen. De tatamimatten zelf lagen ook niet bijzonder lekker, we zijn er als Europeanen gewoon te zwaar voor denk ik. Spartaans Japans gemak.... maar wel gezellig met z'n vieren naast elkaar.
Zaterdagochtend werden we opgehaald door het busje: op naar de sneeuwscooters, voor een rondritje in de bergen. Fantastisch! Julie bij Rik achterop en Pien bij de instructeur. Bij vrouwen mag er niemand achterop, en inderdaad was het zo ook al behoorlijk duwen en trekken om de bocht om te komen. GEWELDIG! Rik hield geregeld in om dan op volle snelheid bij te trekken, want dit was natuurlijk wel allemaal op familie-snelheid. Erg leuk! Na terugkeer gingen we naar de sneeuwbeelden in Odori park. Gigantische bouwwerken van een tiental meters breed en meters hoog met allerlei taferelen van dieren of mensen, prachtige gebouwen etc. Uiteraard altijd met de nodige sponsorborden of een band of spelletjes er vlak voor. Het blijft natuurlijk Japan. Talloze eettentjes, touristenrommel, bewaking en verkeersregelaars (je moest WEL aan de goede kant lopen natuurlijk). Op naar het "all you can eat Kingcrab and snowcrab" restaurant ('s middags al geboekt, hehehe) en eindelijk ook eens die gigantische krabben geproefd. Heerlijk!
Zondagochtend vroeg, op Rik's verjaardag, met de trein en bus op pad naar het dichtstbijgelegen skigebied, Sapporo Teine, waar in 1972 de Olympische Spelen ook (o.a.) waren. Prachtig uitzicht op de stad en op de bergen van het snowscooteren, stralende zon, heeeeel veel krakend verse sneeuw, niet al te veel mensen en genoeg liften. Echt prachtig! Na terugkeer hebben we de kinders naar bed gebracht en zijn we nog even naar buiten gegaan langs de ijsbeelden en even gestopt in de Moet et Chandon ijsbar, voor een glaasje champagne-voor-de-verjaardag. Daarna door naar een tapas bar die tot onze grote vreugde zelfs Iberische ham had en echte Spaanse wijn. Een lange gezellige avond waarin we de afgelopen 15 jaar nog maar eens de revue hebben laten passeren. Fijne avond!
Maandagochtend om 10 uur stond de schoonmaakploeg al aan de deur, maar wij lagen nog te knorren. Oi!. Check-out was om 10 uur, oeps, even vergeten. Binnen een halfuur stonden we buiten (applaus iedereen) en bij de Starbucks maar even een ontbijtje gehaald. Komt daar zomaar de vader van een klasgenoot van Pien ons begroeten. Verzin je niet. We droppen onze bagage op het station en nemen de bus naar de 3e lokatie van het festival, Satoland, en het bleek een soort kinderparadijs. Een groot sneeuwdoolhof, een paleis waar je in en op mocht, allerlei glijbanen waar je op luchtbanden vanaf kunt, sneeuwlantaarns uit ijs hakken, sneeuwbeeldjes maken, demonstratie bamboe bewerken en op bamboe schaatsjes/stokjes de helling af. Erg leuk, en heel erg koud! De wind had vrij spel op deze vlakte. Kinders nog even in een boot achter de sneeuwscooter aan, en daarna op naar huis! Via Tokyo helaas, erg tijdrovend, maar zelfs in september waren de rechtstreekse terugvluchten vandaag al volgeboekt...
